تعارض فرهنگ ورنسانس هستی و انسانیت در بزنگاه مخوف قرار گرفته اند، مرجع صدور این همه خوف وبی خاصیتی انسایت درون انسان است ، این دورن ماست که مرجع صدور آفت ،فتنه وبی فراستیست واین دورن ماست که مرجع صدور پویائی ،پندار شریفانه وپیام های الهام بخش است. سه صد سال پیش انسان دوره رنسانس از ژرفای این شگفتی، شناخت یافت و با استمداد تفکر وتفحص برای نسل آینده بستری ساخت که انسان مسوولیت وماموریت خویش را در فر

شاهد خوشبختی : در ابتلأ که به آن مبتلا شده ام هرگز،از ژرفنای کابوسش به کسی حکایت وشکایت نکرده ام ، من به این باورم که درپی هر مصیبت دوفرج وگشادگی مرموز است ، در بد ترین برهه شدت وگرفتاری به یاد روزهای گرم ،سبز وآفتابی بوده ام وبرای خود چنین تلقین کرده ام که هیچ درد وکابوسی بساط توامیت با ما بیش از چند روز ندارد . وبرای حلول نخستین فلقی که پیامش نور وروشنایست برهه شمار ی کرده ام وبه این وسیله تلخ

هر حکم دینی بر مبنائی منفعتی که دارد واجب الایستفا و هر نهی دینی بر مبنائی اضرار ی که دارد واجب الا حتراز است . به دلیل آنکه در امرتجلیل از نوروز اضرار اجتماعی ،اخلاقی ،فرهنگی و دینی متصور نیست ، پس تجلیلش نهی شرعی ندا شته از منکرات شمرده نمیشود. برگزاری نوروز به معنای همپوندی تباری من با اجدادی است که تا هنوز در شخصیت ،شناخت وتفکر من نحوه بینش آنها نسبت بزندگی تبلور می یابد. اگر زمینه همپوندی مر

فشرده زندگی فیض الله محتا ج فرزند محتا ج در16 ثور سال 1341 در ولسوالی در واز ناحیه کو ف آب ولا یت بد خشان چشم به دنیا گشوده است . تحصیلا ت ابتدا ی را در ولسوالی در واز ولا یت بدخشان، بقیه آمو زش ها را در کابل و از حر بی پو هنتون در سال 1363فارغ گردیده است . در سال 1380 و 1384 در دا نشکده خبر جهموری اسلا می ایران دوره ها ی خبر نگا ری را ،آمو زش دیده است . ضمنا بر نا مه انکشافی ارشدرهبری ر